We leven alsof iemand met ons meekijkt en ons beoordeelt en ons beloont als we het goed doen.

Terwijl we onszelf tegelijkertijd overtuigen dat er geen hemel op ons wacht, wat betekent dat een goed leven niet beloond wordt, wat betekent dat niemand een laatste oordeel over ons zal vellen.

Het leven gaat hier op aarde door, maar dan zonder ons.

Jack Kerouac noemt het in zijn dagboek ‘the continuum of the Mystery of Death.’

Om vervolgens te schrijven:

‘That death is a Mystery makes Death acceptable, therefore; because Mystery never ends but continues’.

Na het lezen van deze zin heb ik eindelijk een antwoord. Hoe kan ik mijn leven zinvol vinden als het zinloos eindigt? Net zo zinloos als de fruitvliegjes boven mijn perziken die ik gisteravond plat heb gedrukt met mijn vingers?

Omdat de Dood altijd Mysterieus blijft en daardoor acceptabel is.

liefs,

tomson