Weet je wat net zo erg is als iemand verliezen? Dat de herinneringen ook vervagen.
Je wil het niet, maar het gebeurt.
Sowieso is je geheugen een vergiet als je in rouw bent. Je kunt de details van de laatste dagen met iemand heel goed herinneren. Maar de periode daarvoor? Alsof het niet heeft plaatsgevonden.
Ze zeggen dat je geduld moet hebben. Dat het vanzelf wel weer terugkomt.
Maar je weet niet wat je verloren bent in dat archief van ons.
Dat is een pijnlijk besef. Alsof je iemand voor de tweede keer verliest.
Of zoals Julian Barnes omschreef over de dood van zijn vrouw:
Je wil het niet, maar het gebeurt.
Sowieso is je geheugen een vergiet als je in rouw bent. Je kunt de details van de laatste dagen met iemand heel goed herinneren. Maar de periode daarvoor? Alsof het niet heeft plaatsgevonden.
Ze zeggen dat je geduld moet hebben. Dat het vanzelf wel weer terugkomt.
Maar je weet niet wat je verloren bent in dat archief van ons.
Dat is een pijnlijk besef. Alsof je iemand voor de tweede keer verliest.
Of zoals Julian Barnes omschreef over de dood van zijn vrouw:
‘Het voelt alsof ze een tweede keer van me wegglijdt: eerst verlies ik haar in het heden, dan in het verleden. Het geheugen – het fotoarchief van de geest – laat het afweten.’
Hoe houd jij de herinnering aan ze levendig?
liefs,
tomson 🪐