Er zit een eenzaamheid in mentaal lijden.

Omdat, hoeveel juiste woorden je ook vindt om je te uiten, de ander het nooit helemaal gaat begrijpen.

Want ze kijken naar je gezicht en in je gezicht valt niets af te lezen van wat je echt bedoelt.

Zelf degenen die in dezelfde donkere hoek hebben gezeten als jij, snappen het, maar niet echt.

Omdat ze nu ergens anders zijn met hun kijk op het leven. Hun levenslust is weer terug en wat levenslust doet, is alles wat mooi is uitvergroten.

Ze zijn gewoon vergeten hoe het was. Hoe het is om in jouw situatie te zitten.

En jij gaat ook vergeten hoe je je nu voelt. Gelukkig maar.

Alleen dat gebeurt niet vandaag.

Tegelijkertijd kun je blij zijn voor de ander. Dat ze niet meer hoeven te voelen wat jij nu doormaakt. En dat troost ook.

liefs,

tomson