De Talking Heads is niet de enige reden dat mijn uitgeverij psychokiller heet.

Want ik voelde me soms zo’n psychopaat, zoals Patrick Bateman uit het boek American Psycho. Overdag een decadente, verveelde beurshandelaar. In de avond een sadistische, nihilistische moordenaar.

Ik stond daar weer voor honderden mensen te presenteren. Iedereen lachte. Iedereen gaf complimenten. Maar zo geweldig voelde ik me niet. Integendeel. Ik was een mentaal wrak. Standje overleven. Standje de wereld zo zinloos ervaren dat zelfs ermee stoppen te zinloos voelde.

Ik had het idee dat ik twee levens tegelijk leefde en geen van beide voelde als mezelf aan.

Waar was de echte tomson? Welk gevoel was echt en welke was de ziekte? Ik snap de symboliek van American Psycho volledig.

Het gaat over zelfwalging en identiteit. Het gaat over extreme gedachten, in de hoop weer iets te voelen wat lijkt op jezelf.