Bellen met een gedicht: dat kan in Rouen. Op de oude pestbegraafplaats staat de Murmurophone: een oranje telefoon met een ouderwetse draaischijf. Ernaast ligt een telefoonboek vol titels in plaats van namen. Op het bordje staat dat het een 'apparaat voor poëtische telecommunicatie' is; op zichzelf al poëzie. Ik kies een gedicht, draai het nummer, en een onbekende stem draagt het gedicht in het Frans aan me voor. Ik versta maar de helft, en toch werkt het: de plek, het wachten, de kraak in de hoorn maken dat ik stilsta (of eigenlijk: zit).

Dat goed luisteren je helpt stilstaan herken ik. Een luisterboek wekt met haar intonatie en tempo een verhaal voor mij meer tot leven dan wanneer ik het zelf lees; zeker als er geen afleiding is. Tijdens het wandelen geniet ik van ruisende boomtoppen en zingende vogels. En muziek is op zijn mooist zoals onlangs bij Tamino bij Slot Zeist: zonder ongewenste bijgeluiden. Dan komt de muziek dichterbij. Heel anders dan bij de flitsende filmpjes en schreeuwende YouTubers die onze kinderen zien, ook op de bijgevoegde foto. Alles tegelijk, niets in alle rust. 

Ik hoop dat ook zij af en toe ook zoiets vinden als die oranje telefoon in Rouen: één stem, één gedicht, verder niets dat erdoorheen roept. Dichter bij.