Gisteravond keek ik 'Vaderland', de docu van RTV Noord over Jasper Staal, die in het Groninger landschap zoekt naar sporen van zijn vader. Dat zijn er talloze, want de halve provincie zingt de nummers van Ede Staal moeiteloos mee. Jasper was nog maar drie maanden oud toen zijn vader overleed, en heeft nauwelijks herinneringen aan hem. ...

'Hoera, een eigen bedrijf!' staat op het mapje dat ik meekreeg bij de KvK. Vorige week, maar ook al toen ik er voor het eerst kwam - bijna twintig jaar terug. Ik kreeg een nieuw nummer, maar de datum van eerste inschrijving blijft gewoon staan. Toen, in 2007, schreef ik me in om naast mijn ambtenarenbestaan af en toe wat creatieve sess...

Vandaag trek ik mijn laatste 'jasje' uit: Zin in de Zaak. Ik zit straks bij de Kamer van Koophandel om onze VOF te ontmantelen en (weer) verder te gaan als eenmanszaak. Zo begon ik in 2007, met de naam Ons Idee. Later maakten we daar Zin in de Zaak van, als VOF, bijna 12 jaar geleden. Ik voerde daar verschillende handelsnamen naast, zo...

Ik ben een waardeloze deelnemer. Met dat idee liep ik jarenlang rond op bijeenkomsten en in workshops. Omdat ik dit soort dagen zelf ontwerp en begeleid, kijk ik mee met een kritisch oog: hoe staat de zaal, waar loopt het vast, wat zou ik anders doen? En voor ik het wist stond ik weer aan de rand van de groep. Of er net buiten. Handig,...

Vorige week liep ik in Design Museum Den Bosch door Vorm en vaderland, een expositie over hoe ontwerp een land maakt. Vlaggen, bankbiljetten, paspoorten, grenspalen. Ergens halverwege trof me een woord: geofictie. Precies dat wat ik vroeger zelf beoefende, zonder die naam te kennen. Ik tekende een eigen eiland met bergen en rivieren en...

"Wij gaan weer naar school!" Dat stond op de spandoeken die je langs de weg zag hangen na de zomervakantie, vroeger. Vandaag had daar in veel gevallen ook "Wij gaan weer naar het werk!" bij gemogen, te zien aan de kantoren die zich weer langzaam vullen. Zelf bracht ik er de laatste weken alweer wat tijd door, zij het half-om-half: in d...

"Dat hebben de kaboutertjes gedaan." Ongetwijfeld is er een moment in je leven geweest dat je die zin hebt gehoord, of misschien wel zelf hebt gebruikt. In de Digitale Bibliotheek lees ik dat we die uitdrukking sinds ongeveer een eeuw gebruiken. We zeggen ermee dat er behulpzame wezentjes zijn geweest die de boel aan kant hebben gemaak...

Bellen met een gedicht: dat kan in Rouen. Op de oude pestbegraafplaats staat de Murmurophone: een oranje telefoon met een ouderwetse draaischijf. Ernaast ligt een telefoonboek vol titels in plaats van namen. Op het bordje staat dat het een 'apparaat voor poëtische telecommunicatie' is; op zichzelf al poëzie. Ik kies een gedicht, draai ...

Als ik een vakantie plan, boek ik eigenlijk het liefst via Airbnb. Fijne bedden, een royale keuken, een douche die het doet. We hebben alleen ook een (hele grote) tent, die we af en toe uitlaten, zoals dit jaar in Normandië. Tegen zo’n tentvakantie zie ik altijd een beetje op. Want: waar komen we terecht, past de tent er wel goed, en v...

Achtertuin, blote voeten in het gras, en een nieuw boekje in mijn handen. Editie veertien van de Postcast: ‘Verbonden verbindingen, over mensenwerk in uitvoering’. Zevenendertig minuten lees-, blader- en mijmertijd. Tijd om op verhaal te komen. De Postcast is een idee van Causatives, het losse netwerk van creatievelingen rond Marcel Ka...

"Mooi hoor, maar volgens mij nog niet hélemaal Wiro," was de reactie van Sjors toen ik een paar maanden terug een AI-gegenereerde afbeelding deelde van mijn naam met op de plek van de i in mijn naam een vuurtoren. Ik schreef al eerder over de wens die ik had voor mezelf: 'being a lighthouse'. En ook dat ik soms maar achter mijn eigen l...

Koorkoorts Waar ik al jaren met vallen en opstaan de drums probeer te beheersen, heb ik nu ook mijn stem ontdekt: ik ben gegrepen door de koorkoorts! Eerder vergaapte ik me wel aan de Zwolse Koorbazen, en op Instagram keek ik met veel plezier naar de Hamburger Goldkehlchen. "Keiner kann singen," zeggen ze. En doen het vervolgens toch. ...

Over Gave Dingen Doen schreef ik laatst al eens in een Weekly Wonder. Met dat initiatief hielpen we mensen hun gave idee te realiseren. Voor onze eigen toffe plannen maakten we een stichting: Zinnige Streken. En één van de projecten die we ondernamen was een apenkooi voor volwassenen. Toen ik mensen in onze buurt vroeg of ze mee wilden...

Precies tien jaar terug was ik bij de Do Lectures in Wales. Daar ontdekte ik dat ik spelen en werken dichter bij elkaar wil brengen. In het afgelopen decennium bracht ik dat in de praktijk, en bouwde ik aan een groter verhaal. Dat verhaal staat nu in het dossiernummer van Tekstblad over 'Spelen'. Ik mocht gasthoofdredacteur zijn en hel...

Het is uit. Meestal zeg (of hoor) je dat als een liefdesrelatie eindigt, of tegenwoordig ook bij vriendschappen. In mijn geval heb ik het echter zakelijk uitgemaakt. Ik ben een starter en begin graag iets nieuws. Maar afmaken, of bewust ergens mee kappen om ruimte te maken voor iets anders: dat deed ik zelden. Soms verloor ik mijn aand...

"Wat doet het eigenlijk met jouw Chad of Claude, denk je, zoals jij hem commandeert? Wat nu als jouw AI-assistent bewustzijn blijkt te hebben?" Bij die vraag stond ik stil met Bas, die zelf aan het begin van deze eeuw al afstudeerde op hoe je vriendschap ontwikkelt met een AI. Al reflecterend op die vraag zag ik opeens hoe we elkaar st...

Vinken & Vonken Onderweg naar een LEGO World Café met als thema 'inclusief plezier' bedenk ik hoe ik eigenlijk naar organisaties kijk. Niet als organigram, maar als de afbeelding bij dit verhaal: een bonte stoet mensen met bijzondere eigenschappen, samengebracht in één cirkel. Soms komt uit een ontmoeting tussen die individuen iets moo...

Ligtmaaken, verligten. Dat zijn de betekenissen die in 1668 aan 'faciliteren' werden toegekend, in het Algemeen Woorden-Boek Der Bastaard-Woorden. In latere tijden is het begrip verder verbasterd. Faciliteren gaat nu letterlijk over 'van faciliteiten voorzien': iets mogelijk maken door gereedschap aan te bieden. Daarnaast staat het woo...

Klinkende kleinkunst In theater 'De Voorveghter' zagen we ooit één van de eerste theatershows van Wende. Toen nog inclusief achternaam (Snijders), in een rood jurkje (zij, ik niet) en met allemaal Franse chansons. Aan het eind van de avond keek ik verbluft naar het podium. Ik had geen woord begrepen van wat ze zong, maar verstónd haar ...

Reegn waait dwaars veurbie D'r stait 'n beste bult wind Pelleboer wol't aans Zo'n kwart eeuw terug schreef ik de laatste regel van deze haiku, als onderdeel van een prijsvraag. Jan Pelleboer, vermaard weerman, was toen al een aantal jaren overleden. Zijn naam, en zijn voorspellende gaven, waren echter nog alom bekend - zeker in het Noo...

"Hoeveel drumstokken zitten er in deze trommel, meneer? Voor twee euro mag u antwoord geven." Ik was in Lonneker tijdens Koningsdag, en deed een gokje. In gedachten was ik echter in Plymouth, waar Francis Galton 120 jaar terug 'the wisdom of the crowd' bewees. De 800 bezoekers die daar de veemarkt bezochten bleken gemiddeld nagenoeg he...

Dit is Sorry Boy, te zien bij Bas Kosters' expo 'Many loving arms' in het Rijksmuseum Twenthe. Sorry Boy is ontwikkeld tijdens een artist-in-residency in Arita, Japan. De naam komt voort uit een wegversperring die Bas in Tokio zag, met daarop het woord 'Sorry': in Japan verontschuldigt zelfs het straatmeubilair zich. Bas maakte er een ...

"Dit is Wiro's 'zwanenzang'," zei iemand vrijdagavond - toen ik voor de laatste keer aanwezig was bij het Twents Bier Genietschap. Na bijna tien jaar lid te zijn geweest zwaaide ik af - en deze avond was inderdaad 'mijn laatste kunstje' bij deze club. Dat is namelijk wat 'zwanenzang' betekent: "het laatste gezang of gedicht voor het st...

"Het publiek heeft een onverzadigbare nieuwsgierigheid naar alles, behalve wat het waard is om te weten." schreef Oscar Wilde. En aan die quote moet ik denken als ik terugdenk aan afgelopen zaterdag. Samen met Chris en Tom ging ik op 'Kantinetour'. Vorig jaar deden we nog een 'treurtrip' naar Almere, en het jaar ervoor onderzochten we ...

"Ik heb me de laatste tijd wel eens afgevraagd achter welk 'product' Wiro nu weer verstopt zat," kreeg ik onlangs terug toen ik iemand vertelde over de Coachweek die ik onlangs meemaakte. Spot on. Want gevoelsmatig jongleerde ik al een poosje met allerlei merken: Topaasia voor de speelse dialoog, Professional Play voor LEGO-sessies en ...

Real Madrid tegen Manchester City op een flatscreen in een hotelkamer, een paar weken terug. Voeten omhoog, sessie doorgenomen, puntjes op de i gezet. Morgenochtend vroeg sta ik in een zaal vol mensen van Carmel College — maar nu is het zaak om keihard te ontspannen, zodat ik morgen top kan presteren. (En niet in de file beland.) Dit i...

Zie 'm zitten, de grote denker. Ergens halverwege de coachweek waarin ik meedeed. Dat zie ik onder andere aan het boekje in mijn hand. Want na de oefening die we deden toen deze foto gemaakt werd schreef ik een titel op de kaft: 'De kop is eraf'. Ja, inderdaad met de dubbele lading die je erin kunt lezen. Nog later in de week schreef i...

Er was eens een vuurtoren die niet kon stilstaan. Hij had een krachtig licht, een mooie plek aan de kust en wist precies waarvoor hij bedoeld was: schijnen, er zijn, gevonden worden. Maar zijn lichtbundel was rustelozer dan de zee zelf. Telkens als het licht over de horizon streek en ergens iets oplichtte — een onbekend eiland, een sch...

Into the groove "Hoeveel groeven heeft een grammofoonplaat?" Dat was één van de leukste vragen die ik kreeg bij een pubquiz. Veel teams kwamen met een getal passend bij het toerental. Het juiste antwoord was echter: twee. Eén per kant. Eén doorlopende spiraal — alle nummers, alle stiltes, in hetzelfde spoor: een 'groef'. Net zo in ons ...

We hebben vrienden nodig. "Als oudedagsvoorziening. En als vangnet in de circustent van het leven." Dat las ik twee weken terug in NRC. 'Mannen, maak werk van je vriendschappen,' luidde de titel van het opiniestuk van Max Scharnigg. Want onder mannen boven de veertig is er sprake van 'friendship recession'. Waar in 1990 meer dan de hel...