Over Gave Dingen Doen schreef ik laatst al eens in een Weekly Wonder. Met dat initiatief hielpen we mensen hun gave idee te realiseren. Voor onze eigen toffe plannen maakten we een stichting: Zinnige Streken. En één van de projecten die we ondernamen was een apenkooi voor volwassenen. 

Toen ik mensen in onze buurt vroeg of ze mee wilden doen, viel me dat typische Twentse antwoord op: "Joa joa." Voor een buitenstaander klinkt dat misschien als een dubbele instemming. Maar wie een beetje Twents verstaat begrijpt de betekenis ervan: het is een vriendelijk verpakt "nee". 

Eén joa dan? Is dat dan wel positief? Zo klinkt het immers wel. Maar een overtuigde "ja": dat is het niet. "Joa" lijkt eerder een soort "mwoah". Ook de betekenis is vergelijkbaar: "Misschien, we zien wel." Het is positiever dan "joa joa", maar dat er werkelijk iets gaat gebeuren is nog lang niet zeker.

Gelukkig ontdekte ik onlangs dat we ook nog drie keer joa kennen: "Joa joa joa!" Er hoort het beeld bij van iemand die op het puntje van zijn stoel zit, met een enthousiaste blik. Als 'ie een staart had, zou hij kwispelen. In een streek waar overdreven enthousiasme verdacht is, is dit het hoogst haalbare. 

Dat is precies waar ik op mik in mijn werk. Ik help taaie thema's beetpakken, waarbij samenwerking tussen verschillende partijen noodzaak is. Die blijft nog te vaak steken op "joa", of nog erger: "joa joa". Niet bij mij. Mijn thermometer kent een extra joa: "Joa joa joa!" Precies wat de gelukkigen riepen in die uitverkochte gymzaal, waaronder ikzelf.