Gisteravond keek ik 'Vaderland', de docu van RTV Noord over Jasper Staal, die in het Groninger landschap zoekt naar sporen van zijn vader. Dat zijn er talloze, want de halve provincie zingt de nummers van Ede Staal moeiteloos mee. Jasper was nog maar drie maanden oud toen zijn vader overleed, en heeft nauwelijks herinneringen aan hem. Die probeert hij nu te maken aan de hand van diens liedjes, het landschap dat hij bezingt en de mensen die vertellen hoe ze hem hebben ervaren.

Voor mij is dat anders. Ik heb mijn vader, en later mijn schoonvader, vele jaren mogen meemaken. En juist in allerlei dingen die voorbijkomen schuilen herinneringen. In de muziek van Mark Knopfler en Dire Straits, het geluid van een voorbij toerende Harley Davidson, een ijsvogeltje dat je zomaar ineens ziet, de geur van de suikerfabriek of het schelden van papegaai Bono, die bij mijn moeder achterbleef en bijna precies klinkt als hij.

Onze dochter heb ik wel eens voorgehouden dat ze later steun mag putten uit 'Ren Lenny (of Liene?) Ren' van Acda en de Munnik, waarin een vader die er niet meer is voortleeft in de wind die langs je wangen aait. Of in de zonnestralen die op je gezicht vallen. Dat valt ons namelijk eens in de zoveel tijd ten deel, op de tribune bij FC Twente. Zeker als een wedstrijd de moeite waard is, zoals gistermiddag, en de zon precies schijnt op de plek waar mijn schoonvader altijd zat, zeggen we tegen elkaar: "Kijk, opa is er ook!"

---

Tegenwoordig publiceer ik mijn Weekly Wonders op mijn eigen website. Dit is de link naar de originele publicatie: https://wirokuipers.nl/weekly-wonder/opa-is-er-ook