Reegn waait dwaars veurbie
D'r stait 'n beste bult wind
Pelleboer wol't aans

Zo'n kwart eeuw terug schreef ik de laatste regel van deze haiku, als onderdeel van een prijsvraag. Jan Pelleboer, vermaard weerman, was toen al een aantal jaren overleden. Zijn naam, en zijn voorspellende gaven, waren echter nog alom bekend - zeker in het Noorden van het land. Met mijn passende slotregel won ik een liter jenever, die nog jarenlang in onze koelkast heeft gelegen.

Nee, voor de jenever deed ik het niet. Wel voor het plezier van het met weinig woorden veel zeggen, zoals je met een haiku kunt doen. Daarom greep ik terug op die poëzievorm toen ik in 2006 door Hartmans Netwerk werd uitgedaagd om mijn advies voor 'de jonge ambtenaar' in een kunstvorm te gieten.

Zeker in combinatie met de foto die ik toevoegde, spreekt dit beeld nog steeds tot mijn verbeelding. Ik gebruikte het bij momenten van carrièreverandering - en vond de haiku terug wanneer ik zelf voor een belangrijke keuze stond. Zoals... of ik meer zou willen schrijven, of dichten - wellicht. 

Dat laatste is het geworden. Bij de dingen die ik zie, daag ik mezelf uit in haiku's te denken. En: er zo nu en dan eentje te schrijven - in combinatie met een passend beeld. Op Instagram publiceer ik mijn werk. En vooruit: nu ook hier. Als eerbetoon aan Pelleboer. En omdat ik anders maar blijf dobberen, veilig aan het oppervlak.