Als ik een vakantie plan, boek ik eigenlijk het liefst via Airbnb. Fijne bedden, een royale keuken, een douche die het doet. We hebben alleen ook een (hele grote) tent, die we af en toe uitlaten, zoals dit jaar in Normandië. Tegen zo’n tentvakantie zie ik altijd een beetje op. Want: waar komen we terecht, past de tent er wel goed, en vermaken we ons er een poos? Want trekken met zo’n gevaarte is geen optie. Spullen pakken, rijden, opzetten en inrichten: dat kost me veel energie, nog voordat de vakantie is begonnen.

En als de tent eenmaal staat, begint het echte werk pas: landen. Een routine vinden, tot rust komen, de boel de boel laten. Niet blijven hangen in ergernis om een klapperend tentdoek, vroege buren of een auto die net iets te dichtbij geparkeerd staat. Na een week merk ik dat het lukt. Er ontstaat een ritme: koffie met de Aeropress, broodjes halen bij de bakker, een boek, een zwembad, een spelletje ’s avonds. Geen aankomststress meer, niet langer zoeken naar wat waar is. Dat is ka(l)mperen, denk ik: niet het kamperen zelf, maar het moment waarop je eindelijk kalmeert.

Wonderlijk dat ik daar vooraf altijd tegenop zie, terwijl dat opzien achteraf nergens op slaat. Het is precies dat tempo waar ik de rest van het jaar naar verlang: geen agenda die aandacht trekt, geen scherm dat wint van een boek, geen haast die de dag opjaagt. Thuis raak ik dat campingritme al snel weer kwijt, alsof het nooit heeft bestaan. Tenttempo, ook zonder tent: dat gun ik mezelf, en ons allemaal, daarom wat vaker.