Kunstmatig leren
Afgelopen week hadden we een ouderavond bij Brent op school over (on)zichtbare verleidingen. We raakten in gesprek met een docent over manieren van leren, en of AI ons dat makkelijker maakt of juist niet. Het gesprek dwong me terug naar een ontmoeting van bijna tien jaar geleden - eentje die me nog steeds bijblijft.

Gedeelde tafel
Vrienden van ons waren getrouwd en ter overbrugging tot het feest wilden we een hapje eten - maar ons favoriete restaurant zat vol. Een oudere man zag onze zoekende blikken en nodigde ons uit bij hem aan tafel.

Wat begon als noodoplossing werd een geanimeerd gesprek met een bijzondere man: 80 jaar oud, actief violist voor het Orkest van het Oosten. Hij vond het heerlijk om zo (toen nog) jonge mensen te kunnen ontmoeten - want dat hield hem vitaal. Veel van zijn vrienden waren intussen gestorven of kwamen het huis niet meer uit. Volgens hem omdat ze het leven loslieten.

Hij deed dat niet. Sterker nog: spelen gaf hem leven.

De verbinding tussen wat hij met zijn vingers kon spelen en hoe dat zijn brein oplichtte: dát was wat hem vitaal hield. En dat zag hij verdwijnen bij jongere generaties. Meer schermen, minder verbeelding. Minder bewegen met je handen, minder oefenen van je brein.

Het waren observaties van iemand die zijn leven lang bewust zo had geleefd. Iemand die wist dat je scherp blijft door te blijven spelen, en die nieuwsgierig bleef naar het leven en de mensen met wie je dat leven deelt.

Die avond vertelden we iedereen over deze bijzondere ontmoeting. En enkele maanden later organiseerden we als 'Zinnige Streek' een 'Generatiediner' bij de bibliotheek (zie foto). Jonge en oude Enschedeërs, bij elkaar gebracht zoals wijzelf bij die violist aan tafel waren geschoven. Om elkaar te ontmoeten en van elkaar te leren.

Transformerend, zo bleek. Want tien jaar later kunnen we er nog steeds over vertellen. En juist in deze tijden waarin het gaat over 'kunstmatige intelligentie' denk ik als vanzelf terug aan de 'waarachtige wijsheid' van die artiest het leven spelenderwijs had geleerd. Artistieke slimheid, niet kunstmatige intelligentie. Dat aanboren houdt ons vitaal, en maakt ook leren onweerstaanbaar.