Zie 'm zitten, de grote denker. Ergens halverwege de coachweek waarin ik meedeed. Dat zie ik onder andere aan het boekje in mijn hand. Want na de oefening die we deden toen deze foto gemaakt werd schreef ik een titel op de kaft: 'De kop is eraf'. Ja, inderdaad met de dubbele lading die je erin kunt lezen. Nog later in de week schreef ik ook op de achterkant. Ook iets met een voorzetsel: 'I'll find my way out'. Een flard uit het schitterende nummer 'Unbind' van Eloi Youssef. En: een voorspelling, zo bleek vandaag.

Want man o man, wat was het lastig om na een week van inleven en een weekend 'landen' er vandaag uít te gaan. 'Uitleven' was het woord dat zich vormde in mijn hoofd. En in mijn lichaam voelde ik de spanning: om het relaxte gevoel van afgelopen week los te laten, om me weer over te geven aan de alledaagse hectiek, maar ook om als 'méér' Wiro het leven weer in te stappen. Gelukkig viel mijn oog op de achterkant van het boekje - en liet ik het nummer door de speakers schallen... en ging er op uit! :-)

Daar houdt dit verhaal niet mee op. Want afgelopen weekend al las ik het woord dat mijn 'staat van zijn' van vanochtend perfect duidt: gruglede. Groo-lee-ah-duh. Zo spreek je dat uit. Een Noors woord, dat zich lastig laat vertalen, maar iets betekent als 'verheugvrees'. Iets waar je enorm naar uitziet, maar waarvan je ook een tinteling in je buik krijgt. Een eerste dag naar school of een nieuwe baan, in verwachting zijn van een kindje, of voelen dat je op de drempel staat voor de rest van je leven. BAM! Wat fijn dat de kop er al af was.