Real Madrid tegen Manchester City op een flatscreen in een hotelkamer, een paar weken terug. Voeten omhoog, sessie doorgenomen, puntjes op de i gezet. Morgenochtend vroeg sta ik in een zaal vol mensen van Carmel College — maar nu is het zaak om keihard te ontspannen, zodat ik morgen top kan presteren. (En niet in de file beland.) Dit is horizontaal werken op Champions League-niveau.

En: het is een foto die binnenkort verschijnt in Tekstblad. Als gastredacteur van het themanummer over 'spelen' werd ik geïnterviewd over mijn werkplek. Mijn ruimte, mijn rituelen, mijn ritme. Of eigenlijk: de variatie daarin. Want op kantoordagen zit ik soms op CeeCee in Roombeek, waar ik inmiddels vijf of zes werkplekken heb versleten. Thuis werk ik aan onze LEGO-keukentafel, met een kleurrijk drieluik van de Grote Kerk achter me. En als ik vastloop, ga ik naar buiten — wandelend, met oortjes in, gedachten insprekend als audiofragmenten. Immers: als ik niet beweeg, beweegt er ook niks.

Aan de wandel tijdens afspraken, staand tijdens mijn workshops, zittend aan een bureau of dus liggend in een hotelbed. Dat is 'waar Wiro werkt'. En op nog wel meer plekken. Want feitelijk maakt het niet uit wáár je werkt. Het gaat erom dat je er werk van maakt.

(En dat laatste deed Tefke van Dijk ook: ze publiceerde alvast ons interview en mijn werkplek-foto's op Vinkegas.)