Zo! Het laatste weekbericht van 2025. Een veelbewogen jaar zoals dat heet. Ik kijk er met dankbaarheid en blijmoedigheid op terug. De laatste weekend van het jaar was er eentje vol griep, koorts en spierpijn. Gelukkig kon ik op kerstavond nog even met mijn dochter en lief naar het kerstkoor op de gezelligste plek van Haarlem, het Vijfhoekpleintje. Ik schreef in deze laatste week nog meer dan in de hele maand ervoor, wat raar is gezien het boek dat ik aan het maken ben met Frank. Maar de lawine aan inzichten, ervaringen en lessen was zo groot dat ik ze wel op moest schrijven. Ik besteedde de laatste week van het jaar vooral aan knutselen onder de motorkap van mijn werk en systemen. Veel meer kreeg ik met die griep voor elkaar. Daar ga ik in 2026 een hoop aan hebben!
Er volgt nog een jaaroverzicht. Dat probeer ik al jaren, maar dit jaar gaat het me lukken vermoed ik 💪 Ik ben erg zuinig op jullie toestemming om eens per week te mogen mailen. Incidenteel doe ik er één extra, maar weet dat ik daar spaarzaam mee omga. Jullie zijn met iets meer dan 1000 inmiddels, en me allemaal even dierbaar als lezer 🙏
1 Dankbaarheid jegens velen en zeker ook jullie ❤️
De start van dit jaar was bizar. Door het herseninfarct eindigde ik in een rolstoel, en ik wist maar één ding zeker: daar moest ik zo snel mogelijk weer uit. Voor mij voelde dat vooral praktisch. Voor veel mensen om mij heen was het een stuk heftiger. Nu, zo aan het einde van het jaar, wil ik op deze plek een groot dankjewel uitspreken. Aan veel mensen die het in die periode zwaarder hebben gehad dan ik zelf, en die ongelooflijk veel hebben gedaan. Voor mij en voor mijn dierbaren. En voor alles waar ik veel om geef zoals de PKM Summit.
Om te beginnen mijn lief. Zij hield thuis alles draaiende. Ving appjes, kaarten, felicitaties en bloemen op, terwijl ze ondertussen het huishouden runde en leefde met grote zorgen. Ik zal waarschijnlijk nooit volledig kunnen doorvoelen wat zij heeft meegemaakt, maar ik begrijp inmiddels wel hoe ingrijpend dit soort situaties zijn voor partners. Ook mijn ex, de moeder van mijn kinderen ben ik erg dankbaar voor de hulp, de ruimte en de liefde 😘
Grote dank ook aan het hele team rondom Digitale Fitheid. En aan de collega-sprekers die zonder aarzelen bijsprongen en mij uit de brand hielpen. Ik ben jullie dankbaar, meer dan ik ooit helemaal onder woorden kan brengen. En de lezers van deze weekberichten. Mijn 1000 true fans. Mensen die schrokken van wat er gebeurde en vervolgens soms een kleine bijdrage, en soms ook forse bedragen overmaakten. Dat gaf mij de tijd en de rust om te herstellen. Om letterlijk uit de rolstoel te klimmen en weer vooruit te kijken.
Terugkijkend heb ik ongelooflijk veel geluk gehad. Vooral doordat ik er snel bij was. Bij een herseninfarct telt elke minuut, zonder uitzondering. Ik ben er goed uitgekomen. De zakelijke schade bleef uiteindelijk beperkt tot een half jaar onzekerheid en gemiste inkomsten.
Maar de bijvangst? Die is groot. Inzichten, levenslessen en een hernieuwde energie die ik vooraf niet had kunnen voorzien. Ze zijn van een andere orde dan geld, maar voor mij van enorme waarde. Ik probeer daar zo bewust en zorgvuldig mogelijk mee om te gaan. Over een paar weken, als het een jaar geleden is deel ik mijn lessen en inzichten erover. Dank julle allemaal 🙏
2 Mijn vondst over LLS-sen (Life-Lens-Systemen) resoneren
Born To Create staat niet voor niets op mijn linkerarm getatoeëerd. Van weinig dingen word ik zo blij als proberen iets te maken dat er nog niet was. Of een iteratie, een verbetering op bestaand materiaal. Mixen en remixen, noemde Kirby Ferguson dat ooit.
Na een aantal maanden klooien, experimenteren en vooral mijn gevoel achterna gaan, ontdekte ik hoe ik met Claude Code persoonlijke software kon maken. En zelfs persoonlijke iPhone-apps die direct met die software praten. Ongekend. Dertig jaar aan gedachten, ideeën en verlangen kregen ineens volop de ruimte.
2 Mijn vondst over LLS-sen (Life-Lens-Systemen) resoneren
Born To Create staat niet voor niets op mijn linkerarm getatoeëerd. Van weinig dingen word ik zo blij als proberen iets te maken dat er nog niet was. Of een iteratie, een verbetering op bestaand materiaal. Mixen en remixen, noemde Kirby Ferguson dat ooit.
Na een aantal maanden klooien, experimenteren en vooral mijn gevoel achterna gaan, ontdekte ik hoe ik met Claude Code persoonlijke software kon maken. En zelfs persoonlijke iPhone-apps die direct met die software praten. Ongekend. Dertig jaar aan gedachten, ideeën en verlangen kregen ineens volop de ruimte.
Dat mondde uit in Theta OS: een groeiend, levend geheel met daaromheen een uitdijend landschap aan companion apps die ermee communiceren. Wat dat in de praktijk betekent — hoe onderdelen elkaar versterken en er emergentie ontstaat — heb ik eerder uitgebreid beschreven in dit stuk over het rendement van een Life Lens System.
Omdat ik merkte dat veel mensen vooral nieuwsgierig waren naar hoe dit gebouwd werd, heb ik ook opgeschreven wat er technisch onder de motorkap gebeurt. Hoe ik met AI werk zonder de controle te verliezen, hoe ik stabiliteit bewaak en waarom opvoeden soms een betere metafoor is dan automatiseren. Dat verhaal staat hier.
Voor wie het grotere plaatje interessant vindt — en wil snappen waarom dit voor mij zo logisch voelt — heb ik Theta OS ook in een lange historische lijn geplaatst. In dit historische overzicht laat ik zien hoe de afgelopen eeuwen telkens opnieuw is gezocht naar manieren om informatie te verbinden, te ordenen en betekenisvol te maken.
Vorige week merkte ik dat al die lijnen voor mij samenkwamen. Ik vond eindelijk een term die klopt bij wat ik aan het bouwen ben: een LLS — een Live Lens System. In dit stuk duid ik Theta OS expliciet als zo’n levende lens: geen tool of app, maar een manier van kijken en werken.
Sindsdien krijg ik uit steeds meer hoeken screenshots, video’s en hulpvragen van mensen die — geïnspireerd door mijn uitgebreide verslaglegging — er zelf mee aan de slag zijn gegaan. Ik ben benieuwd hoe ver ze allemaal zijn tegen de komende PKM Summit. Eén ding weet ik zeker: daar ga ik een paar demonstraties geven. Misschien kijken we hier wel naar de geboorte van een nieuw fenomeen. We zullen zien.
Voor nu weet ik vooral dit: ik ben in mijn nopjes. Samen kom je verder en samen leer je sneller. En de snelheid waarmee ik nu met denkers en doeners als Armand Deguelle, Kristian Esser, Mark Vletter en Frank Meeuwsen van en met over mag leren is ronduit fantastisch.
Op de valreep kwam dit kado binnen, oud brigade-generaal Hans Damen poste deze lovende woorden over mijn vondst 🎉
Op de valreep kwam dit kado binnen, oud brigade-generaal Hans Damen poste deze lovende woorden over mijn vondst 🎉
3 Decemberleesvoer over de toestand van de wereld
Traditiegetrouw koop ik in december altijd drie dikke magazines. Een vooruitblik op 2026 van Wired en The Economist. En het decembernummer van Foreign Affairs, met lange essays over de toestand van de wereld.
Dit jaar las ik met grote belangstelling het essay The Stagnant Order van Michael Beckley. De laatste tijd sprak ik veel mensen met zorgen over oorlog, geopolitiek en noodpakketten. Als oud-padvinder en outdoorinstructeur vraag ik me overigens oprecht af wat je met een Rambo-mes in zo'n pakket zou moeten. Ik ben verre van naïef en lees al jaren analyses van clubs als Janes, maar het lukt me maar niet om wakker te liggen van Russen of Chinezen. Dit artikel sterkte me erin.
Beckley's redenering: staten moeten eerst hun bevolking onderhouden, hun economie draaiende houden en hun thuisland beveiligen. Pas daarna is er macht over voor externe conflicten. Dat noemt hij nettomiddelen. En als je dáár naar kijkt in plaats van naar bruto-omvang, ziet de wereld er anders uit.
Tussen 1850 en 1900 leken grootmachten China en Rusland op papier best indrukwekkend. Ze hadden grote bevolkingen en economieën. Maar de kosten om dat alles overeind te houden waren meer dan fors. Veel extra speelruimte voor expansie of oorlog was er helemaal niet. En juist dát resterende vermogen bleek doorslaggevend voor een stabiel en welvarend land. Want staten die wél iets overhielden, domineerden zo'n 70 procent van de conflicten in die tijd. Niet de omvang van bevolking en hun economie, maar de inzetbare capaciteit bepaalde de uitkomst.
Als je naar de huidige geopolitieke situatie kijkt, is dat nu ook aan de hand. China pompt enorme bedragen in de economie, maar hun opbrengsten nemen af. Het bankwezen is opgeblazen, enorm veel schulden zitten vast in lege onverkoopbare appartementen en extreem verliesgevende fabrieken. Rusland verspilt zijn laatste reserves in Oekraïne. Op papier is Rusland nog een macht om rekening mee te houden, onder de motorkap ziet het er heel anders uit. De Verenigde Staten kampen ook met schulden en politieke ellende, maar ze hebben meer speelruimte.
Beckley's conclusie: het tijdperk van opkomende machten loopt ten einde. Iets dat ik al eerder las in Moisés Naím's The End of Power. De demografische groeispurts die ooit nieuwe grootmachten voortbrachten, zijn uitgeput. Dat betekent niet dat het rustiger wordt. Stagnerende machten grijpen juist naar militarisering om hun neergang af te wenden, claimen verloren gebieden om nog even relevant te lijken. Maar de kans dat ze daadwerkelijk de mondiale orde omver kunnen werpen? Die is kleiner dan de krantenkoppen suggereren.
Die noodpakketten sla ik over. Al snap ik de propaganda: zonder dreiging is het voor defensie een stuk lastiger om meer budget te krijgen.
4 Menselijk vernuft
- Wat een fascinerend verhaal hoe Afrika ons qua slim gebruik van zonne-energie links en rechts flink aan het inhalen is. Zon hebben ze daar genoeg en wat ze nu slim samen bouwen is ongekend!
- Een nieuwe truc met perovskieten in zonne-energie begint langzaam heel toepasbaar te worden met aanzienlijke gevolgen
- We ontdekken steeds meer over neuroplasticiteit, iets waarvoor ik sinds mijn infarct extra aandacht en interesse heb.
5 Overig delenswaardig:
- Ik genoot van Inside The Heist op HBO Max. Ocean’s Eleven, maar dan echt gebeurd. Zowel de criminelen als de politie en criminologen komen aan het woord. Fascinerend. De grootste overvallen ooit werden niet gepleegd door doorgewinterde criminelen, maar door gelegenheidsteams van mensen die een kans zagen en er het lef voor hadden.
- Dankzij het lezen van Sketch your Mind dook ik dieper in hoe het brein visuele stimuli, letters en woorden verwerkt. Boeiende materie! Emoji gebruiken in bestandsnamen blijkt om meer redenen een gouden vondst.
- De broncode van Photoshop 1.0 werd onlangs overgedragen aan het Computer History Museum in Mountain View waar ik ooit met Joost Plattel was. Een mooi voorbeeld van nogal uit de hand gelopen software voor eigen gebruik. En een mooi verhaal!
Dank voor het lezen 🙏
Warme groet,
Martijn
Hier het bericht van vorige week (voor de nieuwkomers)
📅 Agenda leuke activiteiten en evenementen Martijn
Wil je mijn research steunen of heb je af en toe iets over voor deze weekberichten, doneer dan hier. Vind je het leuker om me iets cadeau te doen? Hier mijn lijstje.
Ik hoor het heel graag als je blij wordt van deze weekberichten en er iets aan hebt.