Het duurde even voordat ik doorhad wat er aan de hand was, maar inmiddels ben ik eruit. Hoe kan het dat ik er jarenlang in slaagde om elke week een leuk overzicht te maken van wat er die week gebeurde, en dat het daarna ineens te vaak niet meer lukte?

Na wat soulsearching viel het kwartje. Grote kans dat mijn lezers het eerder doorhadden dan ik. Maar als je ergens zo diep middenin zit, heb je het zelf vaak als laatste door.

In januari vorig jaar had ik de pech dat ik getroffen werd door een herseninfarct. De periode daarna gebruikte ik om uit de rolstoel te komen, terwijl ik revalideerde. Die periode bracht ook veel rust met zich mee. En vooral tijd.
Wat zich biologisch in mijn hoofd afspeelde: het dode celmateriaal loste in de eerste maanden langzaam op, terwijl mijn brein tegelijkertijd begon met herstellen door bestaande neuronen nieuwe verbindingen te laten leggen. Andere hersendelen namen dus taken over, maar verbonden allemaal zaken die voorheen onverbonden waren. Na een maand of zes was dat proces ver genoeg om een heel merkbaar verschil te ervaren.

Al die nieuwe verbindingen zorgden voor een onvermoed bijeffect. En ik kan niet anders zeggen dan dat ik er verdomd blij mee ben. Mijn creativiteit en analytisch vermogen hebben een ongekende boost gekregen. En parallel daaraan ontwikkelde de wereld van AI zich richting tools die ik in mijn handen als supertools ervaar.

In augustus vielen er veel kwartjes rondom wat er toch mis is met ICT en grote organisaties, met name bij de overheid, en startte ik de pilot. Terwijl ik met een onderzoeksteam bezig was, leerde ik ongekend veel. Dingen die ik ook acuut zelf kon toepassen. Dat resulteerde in ThetaOS en nog veel meer. Vaste lezers van mijn berichten kan dat niet ontgaan zijn.

Tussen november en nu bouwde ik meer dan dertig iPhone-apps, zeven Mac-apps en een centraal systeem waarmee ze praten. Inmiddels heb ik meer dan 2000 uur gestopt in het ontwikkelen van en werken met dit systeem. Wat geweldig werkt, is dat mijn cognitieve zwaktes, vooral concentratie, door het systeem flink worden gecompenseerd, terwijl mijn cognitieve krachten erdoor worden vermenigvuldigd.

Mede hierdoor schreef ik drie boeken en meer dan 400.000 woorden. En veel daarvan troffen doel.

Op mijn linkerarm staat met grote letters “Born to create” getatoeëerd, als reminder en als statement. Ik word van niets zo blij als van dingen ontdekken en er iets mee doen. Maar dat leverde de afgelopen maanden nog iets anders op. Het blijkt dat ik op een punt in mijn leven ben gekomen waarop ik niet alleen ideeënbedenker en communitybouwer ben, maar nu vooral ook onderzoeker én maker.

Omdat voor mij bijna elke drempel om iets te kunnen onderzoeken of maken is verdwenen.

In een absurd tempo bouwde ik ThetaOS en mijn eerste interface Tom, een AI-agent. Daarna volgden de Memex, de Zettelkasten-analyse, de Groninger oorlogspuzzels en vervolgens het meest verbonden oorlogsarchief van Nederland(!) WO2-OS. Daarna begon ik aan 413.000 notariële aktes en een handgeschreven VOC-archief. O ja, en ook nog PolitieOS. En een ResearchOS dat in 280 miljoen wetenschappelijke papers kan zoeken, verbanden kan leggen en wat ik nodig heb bewaart in mijn virtuele bibliotheek.

Inmiddels draait mijn Life Lens-systeem op flink wat verschillende lenzen en met een stuk of tien verschillende AI-agenten, die onvermoeibaar dag in, dag uit werken, research doen en bouwen. Robuust, gedegen, zorgvuldig, nauwkeurig én betrouwbaar.

In het discours in de media en bij opiniemakers geloven we graag dat AI onbetrouwbaar is, maar ik weet inmiddels wel beter. Laat ze maar kletsen. Ik bouw vrolijk verder, met ongekend veel plezier en impact.

Elke demo die ik bij de overheid geef is raak en lost ter plekke iets op dat onoplosbaar, traag of duur leek. Mijn Memex werkt, zoveel is duidelijk. En mensen die hem nabouwen, rapporteren hetzelfde.

Er is nog een neurologisch voordeel, zo ontdekte ik. Ik slaap beter en dieper, en mijn bloeddruk daalt. Wat causaal is en wat correlatief weet ik niet. Maar mijn aanname is dat ik minder open loops in mijn brein heb, waardoor die tijdens mijn slaap niet meer verwerkt hoeven te worden. Omdat ik oprecht kan vertrouwen op een robuust en betrouwbaar systeem.

Wat alleen niet meer gaat, is weekberichten tikken.

Want die waren altijd bedoeld om te vertellen wat er in een week gebeurde en wat ik meenam. In de praktijk moest ik eerst drie lange blogs schrijven om te vertellen wat ik deed, voordat ik ernaar kon linken in een weekbericht. Daarin liep ik vast.

De Martijn van een half jaar geleden kwispelde nog vrolijk rond en maakte veel mee. De Martijn van nu is vooral aan het denken, onderzoeken en bouwen. Dat is een heel ander proces. En een heel ander leven. Dus er moet iets veranderen. In mezelf en naar jullie.

Ik ben veranderd in een onderzoeker en maker. En die rol past me goed. Ik geniet intens en maak wezenlijke dingen die betekenisvol zijn. Daarover deel ik graag. Maar een weekbericht met leuke dingen is daardoor te lastig geworden.

En aangezien ik van experimenteren houd, probeer ik het nu eens per maand. Ik denk nog even na over een leuk format, zodat er genoeg leuke tips en tricks in staan, vrolijke wetenswaardigheden en voor mij belangwekkende dingen die ik graag deel.

Ik hoop jullie weer te treffen in mijn inbox, in het echte leven, of bij een meetup van onze nog immer groeiende Digitale Fitheid Community, die inmiddels door het hele land talloze bijeenkomsten kent.

Ik onderzoek vrolijk verder en deel hier mijn bevindingen en avonturen! Momenteel ben ik vooral druk met mijn nieuwste boek, dat nu al meer impact aan het maken is dan al mijn voorgaande boeken bij elkaar. Wie schrijft die blijft 🤣


Hopende dat jullie mijn berichten willen blijven lezen...

Liefs, 
Martijn